170-jarig bestaan van de congregatie

Vormingsprogramma van 2012

 De feestelingen van 2012

In 1976 gingen onze eerste 15 zusters naar Houthem, naar het KBO (Klooster Bejaarden Oord). Dit is een bejaardentehuis voor verschillende congregaties. Zo begon voor onze congregatie het samengaan en samenwonen met zusters, broeders en paters onder één dak. Dat was geen eenvoudige verandering voor onze congregatie. Toch kunnen we zeggen dat het ook een verrijking was, daar de zusters tot de ontdekking kwamen dat het samengaan iets positiefs had. Wel behield iedere congregatie haar eigenheid en zorgde zelf ook voor eigen gebedsdiensten.

De Eucharistieviering gebeurde in de grote kapel met allen samen. Het duurde een hele tijd voordat iedereen gewend was, vaak hadden de zusters het gevoel dat ze op vakantie waren en dat ze weer terug zouden gaan naar het vertrouwde Steyl. Langzaam groeide de groep naar de andere bewoners toe. Er werden veel activiteiten samen gedaan. Daardoor kreeg men een ruimer kijken en denken. Na tien jaar kwam daar nog bij dat de Stichting ging onderhandelen met leken omdat er leegstand dreigde naar de toekomst toe als er minder religieuzen kwamen. Zo ontstond er een fusie met drie andere stichtingen en kwamen de eerste leken binnen. Het huis kreeg de naam Oecumenisch Zorgcentrum , omdat vanuit een stichting protestanten opgenomen werden. Dat was alweer een hele stap voor de zusters. Toch gaf ook dat meer openheid, ook naar deze mensen toe. De contacten groeiden gestaag en daar de zusters steeds meer aangewezen zijn op meerzorg en nabijheid, is het goed dat er veel vrijwilligers in huis komen voor hand- en spandiensten. Op dit ogenblik zijn er nog 12 zusters van onze congregatie in huis. We mogen wel zeggen dat er op geestelijk gebied in het huis veel gedaan wordt voor de mensen. Ook activiteiten worden regelmatig georganiseerd zodat men zich niet hoeft te vervelen. Men kan er naar wens aan deelnemen.

Voor ons is het belangrijk dat de zusters die hier wonen de betrokkenheid met de congregatie blijven voelen. We hebben voor onze zusters twee leidsters, die ervoor zorgen dat de band met de congregatie steeds blijft bestaan. Een van de leidsters is iedere dag aanwezig om de zusters nabij te zijn en als je de zusters hoort praten, dan zeggen ze dat ze het erg goed hebben en daarvoor zijn ze dankbaar. Ze kunnen zich zo zelfstandig mogelijk opstellen en als het hun te veel wordt kunnen ze zich terugtrekken op hun kamer. Zo hopen we onze zusters op hun oude dag datgene te geven wat bijdraagt aan een stukje geluk in de derde levensfase.Klooster

Daar het klooster in Steyl steeds minder beantwoordde aan de eisen van de tijd, moest er gezocht worden naar een andere opvang. Deze werd gevonden in Boxmeer,  in het klooster Verzorgingshuis St.Anna van de zusters van Julie Postel: het “kasteel”.

Het kasteel
Boxmeer

Op 24 juni 1993 vertrok de eerste groep zusters daarheen vanuit Steyl. Het was een groot geluk dat we als groep onze intrede konden doen. We kregen een hele afdeling met aparte refter en recreatiekamer. Het was een hele vooruitgang voor de zusters, want ze hadden nu allen een grote kamer met eigen douche en toilet.
Mei 1994 deed de tweede groep haar intrede in Boxmeer(niet zo glorieus als de eerste keer: een gedeelte had geen eigen douche en toilet) .

Waren we in Steyl alleen met eigen zusters, hier woonden wel 7 verschillende congregaties met elkaar. Dat bleek al gauw heel goed te werken. Er waren veel activiteiten en ook voor ons geestelijk leven werd goed gezorgd.

Met de zusters van Julie Postel was vanaf het begin een goede band. Alle congregaties werden betrokken bij de viering van jubilea, tentoonstelling, video-uitzendingen, muziekuitvoeringen, hun provinciale dag etc. En er was ook aandacht voor onze speciale eigen congregatiefeesten.

De zusters blijven verbonden met de eigen congregatie. Wie maar enigszins kan, is aanwezig op de bijeenkomsten in Tegelen en ook bij de begrafenissen.
Een van de zwaarste dingen die de zusters hier beleven is het herhaaldelijk afscheid nemen van een medezuster.

De zusters leven er goed verzorgd en samen er is veel te doen aan activiteiten en een van de zusters uitte zich als volgt: “Je hoeft me niets mee te brengen,alleen maar tijd, want die kom ik tekort.”