Dat leven begon in 1953 – ik was 7 jaar jong – in Maastricht bij de zusters Onder de Bogen met de officiële naam “Liefdezusters van de Heilige Carolus Borromeus”. De rooms-katholieke leer beheerste (nog) het maatschappelijke leven.
In 1956 verhuisden we naar Tegelen. Mijn Tegelse vader kende daar nog slager Jacobs, een oud-klasgenoot, die vlees leverde aan de zusters in de Kerkstraat. Beiden regelden zij dat ik daar misdienaar kon worden. Ik wilde wel en dat lukte ook, maar…… niet veel later kwam bouwpastoor Lemmens van de St. Jozefparochie kennis maken met de nieuwe parochianen en hoorde hiervan. Ojee, ojee, de Kerkstraat hoorde bij de St. Martinusparochie. Wij woonden in de Plechelmusstraat. Papa gehoorzaamde de pastoor zoals dat toen nog was en Harry werd misdienaar in de parochie. Helaas, helaas! Dat was heel andere koek dan in een klooster.
Maar toch: het “leed” was enigszins niet geleden. Met carnaval gingen we nog wel eens naar Maastricht en nam ik de gelegenheid te baat bij de zusters aldaar dienst te doen. Daar was toen het 40-urengebed aan de gang. Ik leerde er de pater kennen die daar retraite gaf. Hij hoorde van mij dat ik in Tegelen woonde en vertelde dat hij ook retraite ging geven bij de zusters van de Goddelijke Voorzienigheid in Steyl. Of ik zin had hem daar van dienst te zijn. Hij regelde dat en zodoende kwam ik tijdelijk in jullie St. Jozef-klooster terecht. Ik blij en hij blij. Nog iets bijzonders was dat ik van hem seksuele voorlichting – had pap geregeld – kreeg in het kamertje links naast de voordeur. Het was een braaf gesprek.
Op de kweekschool was rector van Elven godsdienstdocent. Hij was op zoek naar een groep acolieten om te assisteren bij de Wylderbeek. Mijn klasgenoot Dré, die al wat meer contact met hem had, kwam bij me met de vraag of ik ook interesse daarin had. Dat antwoord was gauw gegeven. 
En zo kwam ik als acoliet in 1964 bij het klooster terecht. Een prachtige lange tijd brak aan. Niet alleen qua de wekelijkse Eucharistievieringen maar ook qua de inhoudelijke en bijzondere activiteiten bij de liturgische feesten. Voorbeelden zijn o.a. Palmzondag: buitenom een palmprocessie. De kinderen van de acolieten met palmhöltjes voorop. Gedurende de vasten werden in de overwegingen de hongerdoeken uitgediept. Witte Donderdagviering: in carrévorm met matse en wijn en aansluitend na de dienst een etentje met lamsvlees.
Goede vrijdag: Overwegingen aan de hand van o.a. hongerdoeken over de Kruisweg. Paaszaterdag: Water uit de vijver van de Wylderbeek scheppen; vuur stoken en signalen met mijn waldhoorn in de torenflat met een geweldige akoestiek en later in de nieuwe kapel.
Ik was hoornist bij het Tegels Symfonie Orkest. Samen met organiste zr. Cecile repeteerden we regelmatig kleine muziekwerken om daar feestelijke diensten mee op te luisteren. Na het repeteren trakteerde ze me in de keuken op bierpap. Bij haar begrafenis heb ik op het kerkhof ter ere van haar ook nog een muziekstuk ten gehore gebracht.
Mijn vrouw Carla en ik zijn in 1970 in de Wylderbeek getrouwd met aanwezigheid van onze schoolklassen. De kleuters van Carla kregen per abuis de 1e H. Communie uitgereikt.
Onze kinderen zijn in de kapel gedoopt en hebben hier ook de 1e H. Communie gedaan.
Maar het waren niet alleen de mooie dingen, ook verdriet, spanning kon ik kwijt bij onder meer zr. Marie-Joseph. Zij woonde samen met enkele andere zusters op nummer 6 en was toen was voor mij een grote steun, want Carla onderging toen een open hartoperatie in Nijmegen. Ook toen ons eerste dochtertje Iris na drie weken al kwam te overlijden kregen we veel steun met o.a. een herdenkingsviering.
Als wij ’s zondags na de viering bij Arie van Elven in de bungalow gingen “frühschoppen” werden de kinderen op nummer 6 gedropt. “Ja”, verzuchtte zr. Maria eens, “wat God ons niet geve, geve ons de misdienaars!”
Op een gegeven moment vroeg mijnheer van Elven mij of ik wilde gaan dirigeren. Dan konden we ook vierstemmig gaan zingen met Dré aan het orgel. Als er rituele feesten op stapel stonden werd er enkele zondagen tevoren na de dienst en de koffie gerepeteerd.
Een hoogtepunt was wel tijdens het 150-jarig jubileum van de congregatie in Steyl. In een grote tent met veel aanwezigen zoals genodigden zongen we een vierstemmige mis met daarin het eveneens vierstemmige “Klankresten van een eeuwenoud verhaal” van Huub Oosterhuis. Het bevatte orgelsolo, tenorsolo, voorzangers en dan het hele koor. Een prachtig werk.
Een ander schitterend gebeuren was het bezoek aan Loburg, Duitsland, in 1982 t.g.v. het Generaal Kapittel. Een vierstemmig gezongen dienst in de warme open lucht. Een prachtige dag met een sfeer van “de hemel op aarde”.
Van tijd tot tijd maakten we ook nog wel een dagreisjes naar b.v. Brugge of de Veluwe en zelfs een weekend in Zeeland.
Eens werd een busje besteld “voor de misdienaars”. De chauffeur haalde onze groep met echtgenotes op en zei verbaasd toen hij ons zag dat hij cassettebandjes met popmuziek had meegenomen voor (jonge) misdienaars en niet voor 30/40-tigers. Hilariteit natuurlijk.
Na het overlijden van de rector van Elven namen pastores Jan Billekens en Theo Peeters de zondagse vieringen over. Na de komst van de groep Annastraat naar Blerick werd mijn “functie” wat minder. Echter donderdags assisteerde ik acht jaren lang pastor Peeters op de donderdagmorgen. Hoogtepunt hierbij was het bezoek van bisschop Harrie Smeets, zaliger, op 13 augustus 2020 (Zie foto bovenaan).
Tegenwoordig assisteer ik pastor Jo Janssen, als hij in de Eucharistieviering voorgaat. Zo blijf ik nog mooi in touw. En niet alleen als acoliet maar ook als medewerker aan de website die zr. Henrica beheert, als {ver)taalondersteuner aan het “Contactblad” verzorgd door zr. Imelda en maak ik al dan niet op verzoek verslag van feesten die door het jaar plaats vinden.
En zo gaan de jaren als acoliet bij de zusters al 62 jaar voort en in juni totaal 75 jaar. Ik ben er blij mee en hoop nog wel even door te kunnen gaan. Uiteindelijk zijn de zusters een belangrijk deel van ons leven. En …… het vuur brandt nog altijd bij mij!
Harry van Helden, februari 2026